Bomba

Pierwszy raz pojawia się w 1668r. Pochodzi od słowa „bomba” – ‘kula napełniona materiałem wybuchowym; wielki kufel piwa’, wyraz francuskiego pochodzenia; w nazwach osobowych można napotkać pomieszanie z formacjami pochodnymi od słowa „bąba”.

Źródło: www.stankiewicze.com


Cień

Nazwisko to pochodzi od słowa „cień”.

Źródło: www.stankiewicze.com


Drążek

Pierwszy raz pojawia się w 1460r. i pochodzi od słowa „drąg” lub od „drążek” oznaczający „laska’.

Źródło: www.stankiewicze.com


Galas

K. Rymut w Nazwiskach Polaków t. I s. 213 uznaje Galas za formę pochodną imienia Gallus, znanego w Polsce od XII wieku. Podaje także, iż zanotowano je w Polsce już w 1563 roku. To nazwisko może także pochodzić od rzeczownika galas, wg II tomu Słownika Lindego s. II jest to 1. „Dubenka” – dębianka, 2. „polewka z rozgotowanych owoców, osobliwie z gruszek suszonych”. Tzw. Słownik warszawski z 1900 r podaje zaś w I tomie s. 794 następującą definicję słowa galas: 1. jabłko galasowe, orzeszek galasowy, dębianka – narośl na liściach dębu od ukłucia owadów, 2. chem. materiał garbnikowy, kwas galasowo-garbnikowy, 3. byle jakie jedzenie „kapusta i flaki, dobry galas taki”, 4. nieporządek (łac. galla). Słownik nazwisk współcześnie w Polsce używanych t. III s. 231 odnotowuje 4619 osób o takim nazwisku. Por. GAL.

Źródło: www.genezanazwisk.pl


Golonka

Pierwszy raz pojawia się w 1520r. i pochodzi od słowa „goleń” – ‘kość podudzia’, też od golony; od golonka ‘część szynki od kolana z kością goleniową’.

Źródło: www.stankiewicze.com


Grabowski

Nazwisko utworzone sufiksem -ski od nazwy miejscowej Grabow, ta od apelatywu grab, zob. Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, cz. 3 Odmiejscowe nazwy osobowe, opr. Z. Kaleta przy współudziale E. Supranowicz i J. Szymowej, Kraków 1997 s. 56, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. II s. 672. Herbu Topór lub Orsza z Grabówki w powiecie sieradzkim, pojedyncze linie otrzymały tytuł hrabiowski w Prusach, przydomku Goetzen z Grabowa w powiecie człuchnowskim J. Dunin-Borkowski, Almanach…, s. 106; Grabowscy 18 domów A. Boniecki, Herbarz polski VII s. 1-28, K. Niesiecki, Herbarz polski, t. IV s. 264-270; Grabowski herbu własnego, Gryf, Lis W. Wittyng, Nieznana…, s. 105.

Źródło: www.genezanazwisk.pl


Janus

Forma z tzw. mazurzeniem (sz>s) od imienia Janusz, pierwotnie zdrobnienia imienia Jan, to zaś wywodzi się z języka hebrajskiego i pierwotnie znaczyło ‘Jahwe jest łaskawy’. Pierwsze zapisy imienia pochodzą z lat 1145 i 1178. To nazwisko odnotowuje M. Czekaj w pracy „Historyczne nazwiska ludności Olesna na Śląsku Opolskim”, s. 56: Janus 1894.

Źródło: www.genezanazwisk.pl


Jurczak

Pierwszy raz pojawia się w 1607r. od imienia Jerzy. Greckie imię Georgios, to od georgós ‘rolnik’, przejmowane było przez języki słowiańskie w kilku postaciach. W staropolszczyźnie znane były formy Jerzy, Jura Jurg (za pośrednictwem języka niemieckiego), na Kresach Wschodnich Juryj.

Źródło: www.stankiewicze.com


Kapuśniak

Nazwisko pochodzi od słowa „kapusta” – ‘roślina warzywna’.

Źródło: www.stankiewicze.com


Klich

Pierwszy raz pojawia się w 1389r. i pochodzi od imienia Klemens.

Źródło: www.stankiewicze.com


Klimas

Pierwszy raz pojawia się w 1742r. i pochodzi od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

Źródło: www.stankiewicze.com


Krupa

Nazwisko pochodzi od krupa 1. zboże skruszone, przyrządzone na kaszę, kasza – „przez krupy jagieł sięgać, przez pień kłodę walić – rzecz głupiego”, przenośnie – psy w krupach = niebezpieczeństwo tuż, licho na karku, liczyć krupy = skąpić, 2. grudka, kawałek (tzw. Słownik warszawski, t. II, s. 576). K. Rymut (Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. I A-K, Kraków 1999, s. 411) podaje, iż tę nazwę odnotowano na terenie Polski już w 1204 roku. Odnotowuje ją także B. Mossakowska w pracy Nazwiska mieszkańców Komornictwa Olsztyńskiego (Gdańsk 1993, s. 61): Nicolaus Krupa 1604, Jacob Kruppa 1615, Daniel Krupa 1622, Jacobus Krupa 1650, Georgius Krupa 1681. Przytaczają je także m. in. Z. Abramowicz, L. Citko, L. Dacewicz w Słowniku historycznych nazw osobowych Białostocczyzny (XV-XVII w.),t. I A-O, Białystok 1997, s. 184): Sawka Krupa 1551, Mathias olim Stanislai Krupa 1560, Krupa 1577, Stanisław Krupa z Korzeniowki, rzeźnik 1580, Leonardo Krupa 1650, Stanisław Krupa z żoną y dziewka, nobilis Petrus Krupa 1662.

Źródło: www.genezanazwisk.pl


Kucypera

Nazwisko jest formą pochodną od znanego w Polsce od XIV wieku imienia Kasper, notowanego także jako Kaspar, Gasper, Gaspar, Kasfar. Pochodzenie imienia nie zostało jednoznacznie określone – najczęściej łączy się je z perskim kansbar ‘stróż skarbca’, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I, s. 383-384.

Źródło: www.genezanazwisk.pl


Masłowski

Pierwszy raz pojawia się w 1398r. i pochodzi od nazwy miejscowej Masłowo (poznańskie, gmina Dolsk), Masłów (kieleckie, gmina Masłów).

Źródło: www.stankiewicze.com


Myca

Nazwisko to znajduje się w grupie nazwisk pochodzących od podstawy myc-, por. myca, mycka ‘okrągła czapka bez daszka’ w pochodnych też od myto.

Źródło: www.stankiewicze.com


Rogóż

Nazwisko to pochodzi od słowa „rogoza”, ze staropolskiego rogoż, rogoża ‘roślina nadwodna, pałka szerokolistna’.

Źródło: www.stankiewicze.com


Romanek

Pierwszy raz pojawia się w 1424r. i pochodzi od imienia Roman, notowanego w Polsce od początku XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika Romanus ‚rzymski’; Rzymianin; w Polsce też herb Roman.

Źródło: www.stankiewicze.com


Ryło

Pierwszy raz pojawia się w 1427r. I pochodzi od słowa „ryło” – ‘morda, pysk (wulgarnie)’, rył ‘ryj’, ryć ‘robić doły w ziemi; żłobić’.

Źródło: www.stankiewicze.com


Sarecki

Nazwisko to pochodzi od nazw miejscowych Szarki, Szarek, Szarcz, Sarcz (kilka wsi).

Źródło: www.stankiewicze.com


Sprężak

Najprawdopodobniej od słowa „sprężyna”.


Toborowicz

Nazwisko to pochodzi od słowa „tabor” – ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

Źródło: www.stankiewicze.com


Wawer

Nazwisko jest formą pochodną od imienia Wawrzyniec, to zaś od Laurentius, imię chrześcijańskie, genetycznie łacińskie, dosłownie ‘mieszkaniec Laurentu’, stolicy Lacjum (zob. E. Breza, Nazwiska Pomorzan, t. I s. 247). Por. także nazwę miejscową Wawer, odnotowaną na terenie byłego powiatu warszawskiego i Wawerka z byłego powiatu lidzkiego, a także Wawerki z byłego powiatu wileńskiego, zob. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIII s. 147-148.

Źródło: www.genezanazwisk.pl


***

 

Godzina
Licznik odwiedzin
001516
Users Today : 4
Users Yesterday : 17
This Month : 423
Total Users : 1516
Who's Online : 1